تاريخ : شنبه ٧ دی ۱۳٩٢ | ۱:٠٠ ‎ق.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

آه ... می بینم ، می بینم،

تو به اندازۀ تنهاییِ من خوشبختی

من به اندازۀ زیباییِ تو غمگینم

چه امیدِ عبثی...

من چه دارم که تو را در خور ؟!

هیچ.. !

من چه دارم که سزاوار تو ؟!

هیچ.. !

تو همه هستیِ من.

هستیِ من.

تو همه زندگیِ من هستی.

تو چه داری ؟! .... همه چیز.

تو چه کم داری ؟! ...هیچ !

بی تو در می یابم،

چون چنارانِ کهن،

از درون تلخیِ واریزم را.

کاهشِ جانِ من ، این شعرِ من است.

آرزو می کردم که تو خوانندۀ شعرم باشی..

راستی .... شعرِ مرا می خوانی ؟!

باورم نیست که خوانندۀ شعرم باشی..

نه .... دریغا ، هرگز!!

کاشکی شعرِ مرا می خواندی........ !!!