تاريخ : یکشنبه ۱۸ اسفند ۱۳٩٢ | ۸:٠٥ ‎ق.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

ای بی پناه شده..

با تو ام که تمامِ قلبت را باخته ای!

دارایی ات که چیزی نیست

با تو ام که بازنده ای چون دلت جا مانده جایی میانۀ بودن و نبودن

مسئله تو هستی نه هیچ چیز دیگر..

خدا ما را کفایت می کند!

بگذار آنگونه بد باشند که می توانند!

و آنگونه ایم که خدا می خواهد.

و او هست

خدا با ماست از چیزی نمی ترسم.

...

کجایی؟

این ابرها بهانه تو را می گیرند برای باریدن..

                                                            سید علی ضیا

پی نوشت آسمان:

نمی توانی !

این آسمان کوچک و ساده را

در پشت سیم خاردارهایِ بی احساسِ دنیا محصور نگه داری!