تاريخ : سه‌شنبه ٢٠ اسفند ۱۳٩٢ | ۸:۱۱ ‎ق.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

آری راست گفته اند که زمین گرد است!

آخَر،هر چقدر هم این دایرۀ پُر مسافت را با پایِ پیاده بروم و بگردم

باز به نقطۀ آغاز..به تو می رسم.

این همه رفتم و رفتم

تا سرم تهی شود از افکارِ پریشانی!

اما انگار پریشانی هایم بیشتر در هم گره خورده..

پس کفش از پای می کَنَم،

و منتظر می ایستم

تا نیمکتی تعارفم کنی و بگویی:

«خسته نشدی از این همه دویدن در وادیِ فکر؟!!

قدری بنِشین و پلکِ آسودگی بر هم نِه!

آرام باش.با تو خواهم بود تا انتهای آسمان!

و چند لحظه کنارت خواهم نشست.. »

                                                آسمان فردوس