تاريخ : سه‌شنبه ٢٦ فروردین ۱۳٩۳ | ٩:٤٢ ‎ق.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

خدایا، کودک که بودم از بلندای آسمان و ستارگان درخشنده اش لذت می بردم،

اما امروز از آسمان لذت می برم زیرا بدون آن خفه می شوم؛

زیرا اگر وسعت و عظمت آن از شدت درد روحیم نکاهد دیگر خفه می شوم..

بغض حلقومم را فراگرفته است،می خواهم بگریم،می خواهم فریاد بکشم،

می خواهم به دریا بگریزم و می خواهم به آسمان پناه ببرم.

اشک بر رخساره زردم فرو می چکد.آن را پاک می کنم تا دیگران نبینند،

به گوشه ای می گریزم تا کسی متوجه نشود...

خدایا دلم گرفته ،نمی توانم نفس بکشم،نمی خواهم بخندم،نمی توانم بگریم..

خواب و خوراک از سرم رفته،قلبم شکسته..

دل پر دردم دیگر طاقت ندارد،با اشک به خود سکون می بخشم،

ولی دیدگانم دیگر رمقی ندارند..خدایا به تو پناه می برم..

ای غم،بیا که دلم گرفته،روحم پژمرده،قلبم شکسته و کاسۀ صبرم لبریز شده،

بیا و گره های مرا بگشا،بیا و از جهان آزادم کن،

بیا که به وجودت سخت محتاجم..

ای غم،در دوران زندگی ام بیشتر از هر کس مصاحبم بوده ای،

بیشتر از هر کس با تو سخن گفته ام و تو بیشتر از هر کس به من پاسخ مثبت داده ای..

هیچ نمی دانستم که در دنیا آتشی سوزان تر از آتش وجود دارد!

سوختم،سوختم..وای ای کاش فقط سوزش آتش بود..

                                                                           شهید دکتر مصطفی چمران

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ای غم مونس دردهای من..!

نفسم به تنگ آمده و قلبم را دردی جانکاه و پر شرر فرا گرفته..

ای آسمان همدم شب های روشن تنهایی من..!

دیگر دارم صبوری را از دست می دهم و جانی برایم نمانده..

ای خدای مهربان که بر دل پر دردم آگاه هستی..؛

مرا از درگاهت مران و این خسته دل را پناه ده.

لایق وصل تو که من نیستم..اذن به یک لحظه نگاهم بده.....

                                                                                   آسمان فردوس