تاريخ : یکشنبه ٢۸ مهر ۱۳٩٢ | ٤:٠٧ ‎ق.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

دوباره بی خوابی های غمگنانه،

در شب های سوت و کور دلم.

و دوباره

سنگینی بار دلتنگی ها!

خدایا...!!

کدام دل،

این همه ناگفته های قلبم را تاب می آورد؟!

ای کاش

برای همیشه به خلوت تنهایی شب هایم،

سفر می کردم.

ای کاش

می رفتم و می رفتم،

تا انتهای شب

تا اوج آسمان بی قراری هایم!

خدای مهربانم...!!

حداقل تو آسمان کوچکت را دریاب...!