تاريخ : شنبه ٤ آبان ۱۳٩٢ | ٤:۳۱ ‎ب.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

« لبخند بزن و به قلبت وسعت بده!»


هیچ وقت فکر کردی فرق آدم های معمولی با آنهایی که خوشبختند در چی هست؟خیلی ساده!آنها احساس خوشبختی می کنند به خاطر این که در زندگی انعطاف دارند!خب این یعنی چی؟یعنی سعی می کنند درمقابل ناملایمات زندگی و رفتارهای پر از رنجش دیگران نرمش از خودشان نشان دهند.یا به قول معروف سعی می کنند کوتاه بیایند.البته من همیشه کوتاه آمدن را قبول ندارم بلکه بعضی جاها باید محکم ایستاد مخصوصاً در مقابل افرادی که می خواهند از این انعطاف و رفتار خوب سوء استفاده کنند!
خود من احساس خوشبختی می کنم چون سعی می کنم نگذارم اتفاقات بد زندگی ام مخصوصاً افرادِ چه اسمشان را بگذارم...افراد ناهنجار و بد رفتار و ناراحت کننده بر خوشبختی ام تاثیر بگذارند!شاید گاهی آنقدر از دستشان ناراحت شوم که اندکی مرا در خود فرو ببرد ولی سریع این احساس ناخوشایند را کنار می زنم دوباره به زندگی و تمام عزیزانی که لحظاتم را با آنها می گذارانم،لبخند می زنم حتی آنهایی که از من دورند ولی صمیمانه قلبم وجودشان را احساس می کند.
چرا وقتی در مقابل عصبانیت و کینه و حسادت یا هر آنچه بد در رفتار طرف مقابلت می بینی،می توانی انعطاف نشان بدهی،این کار را نکنی و لبخند نزنی؟!و محبت خود را به دیگران هدیه ندهی؟!
چرا وقتی قدرت این را داری که دیگران را در محبت خود ذوب کنی آن را از عزیزانت دریغ کنی؟!چرا وقتی به این خوبی بلدی بخشش و گذشت را برای کسی تحلیل کنی،خودت از آن بی بهره شوی؟!
پس قلبت را به پهنای آسمان وسعت بخش و با لبخندی روحنواز به نبرد با سختی های زندگی ات برو.
با رفتاری که عطر خوش و دلنشین خدای مهربون از آن به مشام می رسد، به دیگران نشان بده که بدی هایشان نخواهد توانست قدرت شکست ناپذیز قلب تو را که به روی خوبی ها گشوده ای،در هم شکند!!
من خوشبختم چون تمام جهان را زیبا می بینم!من جهان را زیبا می بینم چون بر زیبایی آفرینندۀ آن شکی ندارم!من به همه لبخند می زنم و وسعت قلبم را با آنها قسمت می کنم چون غرق شدن در این وسعت بیکران را ازدریای مهر پروردگار نازنینم هدیه گرفته ام.
پس عزیز من،نگذار خصلت زیبای مهربانی در مه غلیظ ناملایمات این روزگار تلخ و عجیب و غریب از دیده ها پنهان شود...!!