تاريخ : پنجشنبه ۳ مهر ۱۳٩۳ | ٩:٤۳ ‎ق.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

مولای عزیز..

با خود می گویم آخر دختر پس تو کی درست می شوی و شرمگین سر به زیر می اندازم..

مولایم مهدی جان..می شود دوباره نگاهی کنی..

چه شود که نازنینا ، رُخ خود به من نمائی   

به تبسّمی ، نگاهی ، گرهی ز دل گشائی

به کدام واژه جویم ، صفت لطیف عشقت    

که تو پاک تر از آنی که درون واژه آئی

به کدام چشمه شویم ، دل پر گناه خود را    

که در آن شکفته گردد ، گل پاک بی ریائی

به حریم خود رهم ده ، که غریب شهر عشقم          

به رهم چراغ بَرنِه ، که تو نور رهنمائی

چه کنم ؟ کجا گریزم ؟ که به جر تو ره ندارم  

همه راه بسته بینم ، مگرم تو ره گشائی

من اگرچه کاه پستم ، تو عزیز کهربائی       

شَرَف محبتت بین ، که کسی چو من رُبائی

تو مسیح شهر عشقی ، تو محبت تمامی  

تو طراوتِ بهاران ، تو گل امید مائی

به هوای وصلت ای دوست ، همه شب در این خیالم 

که تو خود ، بزرگ مهری ، ز چه رو ز من جدائی