تاريخ : پنجشنبه ۳ مهر ۱۳٩۳ | ٩:٥٠ ‎ق.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

نشود فاشِ کسی آنچه میانِ من و توست 

 تا اشاراتِ نظر نامه رسانِ من و توست 

گوش کن با لبِ خاموش سخن می گویم 

پاسخم گو به نگاهی که زبانِ من و توست 

روزگاری شد و کس مردِ رهِ عشق ندید 

حالیا چشمِ جهانی نگرانِ من و توست 

گر چه در خلوتِ رازِ دلِ ما کس نرسید 

همه جا زمزمۀ عشقِ نهانِ من و توست 

گو بهارِ دل و جان باش و خزان باش ، ارنه 

ای بسا باغ و بهاران که خزانِ من و توست 

این همه قصۀ فردوس و تمنایِ بهشت 

گفت و گویی و خیالی ز جهانِ من و توست 

نقشِ ما گو ننگارند به دیباچۀ عقل

هر کجا نامۀ عشق است نشانِ من و توست 

سایه ز آتشکدۀ ماست فروغِ مه و مهر 

وه ازین آتشِ روشن که به جانِ من و توست