تاريخ : سه‌شنبه ٧ آبان ۱۳٩٢ | ٧:٥۸ ‎ب.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

داستانی بسیار زیبا از حقیقت وجود عشق که وقتی در قلب نقش بندد دیگر

هیچ گاه در تلخکامی های زندگی گم نمی شود.

 


قد بالای 180، وزن متناسب ، زیبا ، جذاب و ...این شرایط و خیلی از موارد نظیر آنها ،

توقعات من برای انتخاب همسر آینده ام بودند . توقعاتی که بی کم و کاست همۀ آنها را حق

مسلم خودم می دانستم.چرا که خودم هم از زیبائی چیزی کم نداشتم و می خواستم به

اصطلاح همسر آینده ام لا اقل از لحاظ ظاهری همپایه خودم باشد.تصویری خیالی از آن مرد

رویاهایم در گوشه ای از ذهنم حک کرده بودم ، همچون عکسی همه جا همراهم بود تا

اینکه دیدار محسن ، برادر مرجان – یکی از دوستان صمیمی ام به تصویر خیالم جان داد و

آن را از قاب ذهنم بیرون کشید.

از این بهتر نمی شد. محسن همانی بود که می خواستم ( البته با کمی اغماض!) ولی خودش

بود . همان قدر زیبا ،با وقار ، قد بلند ، با شخصیت ودر همان نگاه اول چنان مجذوبش شدم

که انگار سال ها عاشقش بوده ام و وقتی فردای آن روز مرجان قصۀ دلدادگی محسن به

من را تعریف کرد ، فهمیدم که این عشق یکطرفه نیست.

وای که آن روز ها چقدر دنیا زیباتر شده بود . رویاهایم به حقیقت پیوسته بود و دنیای واقعی

در نظرم خیال انگیز می نمود.به اندازه ای که گاهی وقت ها می ترسیدم نکند همۀ این ها

خواب باشد .

 اما محسن از من مشتاق تر بود و به قدری در وصال مان عجله داشت که می خواست قبل

از رفتن به سربازی به خواستگاری ام بیاید و با هم نامزد بشویم.ولی پدرم با این تعجیل

مخالفت کرد و موضوع به بعد از اتمام دوران خدمت محسن موکول شد.محسن که به

سربازی رفت ، پیوندمان محکم تر شد . چرا که داغ دوری ، آتش عشق را در وجودمان

شعله ورتر کرده بود و اگر قبل از آن هفته ای یک بار با هم تماس داشتیم ، حالا هر روز

محسن به من تلفن می کرد و مرتب برایم نامه می نوشت.هر بار که  به مرخصی می آمد آن

قدر برایم سوغاتی می آورد که حتی مرجان هم حسودی اش می شد !

اما درست زمانی که چند روزی به پایان خدمت محسن نمانده بود و من از نزدیکی وصال

مان در پوست خود نمی گنجیدم ، ناگهان حادثه ای ناگوار همه چیز را به هم ریخت ...انفجار

یک مین باز مانده از جنگ منجر به قطع یکی از پاهای محسن شد!!!

این خبر تلخ را مرجان برایم آورد همان کسی که اولین بار پیام آور عشق محسن بود .

باورم نمی شد روزهای خوشی ام به این زودی به پایان رسیده باشند .چقدر زود آشیان

آرزوهایم ویران شده بود و از همه مهم تر سوالاتی بود که مرا در برزخی وحشتناک گرفتار

کرده بود . آیا من از شنیدن خبر معلولیت محسن برای خودش ناراحت بودم یا اینکه . . .

آیا محسن معلول ، هنوز هم می توانست مرد رویاهایم باشد ؟  آیا او هنوز هم در حد و

اندازه های من بود ؟!من که آن قدر ظاهر زیبای شوهر آینده ام برایم اهمیت داشت .

محسن را که آوردند هنوز پاسخ سوالاتم را نیافته بودم و با خودم در کشمکش بودم .برای

همین تا مدت ها به ملاقاتش نرفتم تا اینکه مرجان به سراغم آمد .

آن روز مرجان در میان اشک و آه ، از بی وفایی من نالید و از غم محسن گفت . از اینکه

او بیشتر از معلولیتش ، ناراحت این است که چرا من ، به ملاقاتش نرفته ام .

مرجان از عشق محسن گفت از اینکه با وجود بی وفائی من ، هنوز هم دیوانه وار دوستم

دارد و از هر کسی که به ملاقاتش می رود سراغم را می گیرد.هنگام خداحافظی ، مرجان

بسته ای کادو پیچی شده جلویم گرفت و گفت:این آخرین هدیه ای است که محسن قبل از

مجروحیتش برایت تهیه کرده بود . دقیقا نمی دونم توش چیه اما هر چی هست ، محسن برای

تهیۀ اون ، به منطقۀ مین گذاری شده رفته بود و . . . این هم که می بینی روی کادوش خون

ریخته ، برای اینه که موقع زخمی شدن ، کادو دستش بوده و به خاطر علاقۀ به تو ، حاضر

نشده بود اون رو از خودش دور کنه .

بعد نامه ای به من داد و گفت :این نامه رو محسن امروز برای تو نوشت و گفت که بهت

بگم : (( نامه و هدیه رو با هم باز کنی ))

مرجان رفت و ساعت ها آن کادوی خونین در دستم بود و مثل یک مجسمه به آن خیره مانده

بودم .اما جرات باز کردنش را نداشتم .

خون خشکیدۀ روی آن بر سرم فریاد می زد و عشق محسن را به رخم می کشید و به طرز

فکر پوچم ، می خندید.

مدتی بعد یک روز که از دانشگاه بر می گشتم وقتی به مقابل خانه مان  رسیدم ، طنین صدای آشنائی که از پشت سرم می آمد ، سر جایم میخکوبم کرد .

_ سلام مژگان . . .

خودش بود . محسن ، اما من جرات دیدنش را نداشتم .مخصوصا حالا که با بی وفائی به

ملاقاتش نرفته بودم .چطور می توانستم به صورتش نگاه کنم !

مدتی به همین منوال گذشت تا اینکه دوباره صدایم کرد و این بار شنیدن صدایش لرزه بر

اندامم انداخت .

_ منم محسن ، نمی خوای جواب سلامم رو بدی ؟

در حالی که به نفس نفس افتاده بودم بدون اینکه به طرفش برگردم گفتم

_ س . . . . سلام . . .

_ چرا صدات می لرزه ؟ چرا بر نمی گردی ! نکنه یکی از پاهای تو هم قطع شده که نمی

تونی این کار رو بکنی ؟یا اینکه نکنه اونقدر از چشات افتادم که حتی نمی خواهی نگاهم

کنی ! . . .

این حرفها مثل پتک روی سرم فرود می آمدند . طوری که به زور خودم را سر پا نگه داشته

بودم .حرف هایش که تمام شد . مدتی به سکوت گذشت و من هنوز پشت به او داشتم .

تا وقتی که از چلق و چلق عصایش فهمیدم که دارد میرود .

آرام به طرفش برگشتم و او را دیدم ، با یک پا و دو عصای زیر بغلی . . . کمی به رفتنش

نگاه کردم ، ناگهان به طرفم برگشت و نگاهمان به هم گره خود .

وای ! که چقدر دوست داشتم زمین دهان باز می کرد و مرا می بلعید  تا مجبور نباشم آن

نگاه سنگین را تحمل کنم .

نگاهی که کم مانده بود ستون فقراتم را بشکند !

چرایش را نمی دانم . اما انگار محکوم به تحمل آن شرایط شده بودم که حتی نمی  توانستم

چشم هایم را ببندم .مدتی گذشت تا اینکه محسن لبخندی زد و رفت . . .

حس عجیبی از لبخند محسن برخاسته بود .  سوار بر امواج نوری ، به دورن چشم هایم

رخنه کرد و از آنجا در قلبم پیچید و همچون خون ، از طریق رگ هایم به همه جای بدنم

سرایت کرد .

داخل خانه که شدم با قدم های لرزان ، هر طور که بود خودم را به اتاقم رساندم و روی تختم

ولو شدم . تمام بدنم خیس عرق شده بود . دست هایم می لرزید و چشم هایم سیاهی می رفت

. اما قلبم . . .

قلبم با تپش می گفت که این بار او می خواهد به مغزم یاری برساند و آن در حل معمائی که

از حلش عاجز بودم کمک کند .بله ، من هنوز محسن را دوست داشتم و هنوز خانۀ قلبم از

گرمای محبتش لبریز بود که چنین با دیدن محسن ، به تپش افتاده بود و بی قراری می کرد.

ناخودآگاه به سراغ کادو رفتم و آن را گشودم . داخل آن چیزی نبود غیر از یک شاخه گلی

خشکیده که بوی عشق می داد .

به یاد نامۀ محسن افتادم و آن را هم گشودم . (( سلام مژگان ، میدانم الان که داری نامه را

می خوانی من از چشمت افتاده ام ، اما دوست دارم چیز هائی در مورد آن شاخه گل

خشکیده برایت بنویسم . تا بدانی زمانی که زیبائی آن گل مرا به هوس انداخت تا آن را

برایت بچینم ، می دانستم گل در منطقه خطرناکی روییده ، اما چون تو را خیلی دوست داشتم

و می خواستم قشنگترین چیز ها برای تو باشد . جلو رفتم و . . .

بعد از مجروحیتم که تو به ملاقاتم نیامدی ، فکر کردم از دست دادن یک پا ، ارزش کندن آن

گل را نداشته .اما حالا که دارم این نامه را می نویسم به این نتیجه رسیده ام که من با دیدن

آن گل ، نه فقط به خاطر تو ، که درواقع به خاطر عشق خطر کردم و جلو رفتم ، عشق

ارزش از دست دادن جان را دارد ، چه برسد به یک پا و …

گریه امانم نداد تا بقیۀ  نامه را بخوانم . اما همین چند جمله محسن کافی بود ، تا به تفاوت

درک عشق ، بین خودم و محسن پی ببرم و بفهمم که مقام عشق در نظر او چقدر والا است

و در نظر من چقدر پست .

چند روزی گذشت تا اینکه بر شرمم فایق آمدم . به ملاقات محسن رفتم و گفتم که ارزش

عشق او برای من آن قدر زیاد است که از دست دادن یک پایش در برابر آن چیزی نیست و

از او خواستم که مرا ببخشد.

                                               قلبقلبقلب

اکنون سال ها است که محسن مرا بخشیده و ما درکنار یکدیگر زندگی شیرینی را تجربه می

کنیم.ما ، هنوز آن کادوی خونین و آن شاخه گل خشکیده را به نشانۀ  عشق مان  نگه

داشته ایم.