تاريخ : پنجشنبه ٢٢ آبان ۱۳٩۳ | ۱٢:٤٥ ‎ب.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

نیمه شب

ریه هایم پر بود از خاکسترِ سرما

جایی برای نَفَس نبود

بیا...نه اندکی نزدیک تر...بیا!

سینه ام بشکاف و ببین

چگونه جوانه های سرخ مرگ به مزرع سبز نَفَس

هر شب در هجوم، سبقت گرفته اند!

سینه ام بشکاف

و ببین این قلبِ پُر شرر.

که به قولِ فروغ؛

دیگر " این همه آبی... " در دل ِ آسمان نمی گنجد.

                                                                 آسمان فردوس