تاريخ : چهارشنبه ٢۸ آبان ۱۳٩۳ | ۱٢:۱۳ ‎ب.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

مولای من سلام.

سلامی از صمیم قلب طوری که بغضم تَرَک برمی دارد..

مولاجان؛ تمام امید زندگی ام  شما هستی.

یعنی تنها دلیلی که دوست دارم زنده بمانم و این دنیایِ..تحمل کنم،شما هستی.

از شوق این که زنده بمانم ظهور شما را ببینم در حد جان ناقابلم در سایه سار شما

خدمت کنم هر چند کوچک..حتی خادمِ خادمان شما باشم.

خاک پای شما باشم..جان ناقابلم فدای شما..

مولای من؛ امید ظهور شماست که مرا زنده نگه داشته است..

شما بیایی با شوق،خدمتی کنم و جانی فدا..بعد بروم ..به خواست الهی.

مولای من شرمنده ام..خودت خوب می دانی چه می گویم.

مولا جان.. مهدی جان.. زنده ام به عشق..به مهربانی خدا.

مولا جان مرگ ضربه بر در می زند می گویم برو هنوز خدمت مولا نکردم..دوستت دارم..

نفس می کشم به امید.به معجزۀ الهی.

مولای من.. آقای من.. شما را قسم به سرخی حادثۀ نینوا..بیا..!

                                                                                  آسمان فردوس