تاريخ : سه‌شنبه ۳٠ دی ۱۳٩۳ | ۱٢:٤٠ ‎ب.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

تو که باشی

ته لهجۀ عشق به صدایم برمی گردد

دیوان حافظ به دست می گیرم و غزل غزل صدای سخن عشق سر می دهم.

تو که باشی

سینه سپر می کنم در برابرِ طوفان روزگار

آنگاه یک تنه با سَری نترس تا تهِ دنیا خواهم رفت.

تو که باشی

نیاز نیست سر از موسیقی درآورم

نی حزین که بر لب گیرم

تمام پرندگان جهان دور سرم چرخ خواهند زد.

تو که باشی

قلبم پلی می بندد از رنگین کمان شادی بر پهنای آسمان

تو که باشی..تو هستی!تا من هستم تو در من نفس می کشی!

                                                                             آسمان فردوس