تاريخ : جمعه ٢٩ اسفند ۱۳٩۳ | ٢:٢٤ ‎ق.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

گاه با یک حرف به اوج می کِشانی ام

گاه با یک سکوت،به فرود!

آخر خوش مرامِ من..

از بازی با این دلِ ساده خسته نشده ای؟!

شادی ام را به سخره گرفتم،

وقتی تو آن را بر گُردۀ بادِ بی حوصله رها کردی.

فکر می کنی معماریِ یک لبخندِ عمیق از پشتِ دردهایم

تنها برای نشاندنِ تبسم بر قلبِ تو،

به همین سادگی هاست؟!!

چقدر از قلبِ خود دلگیرم..

حال بگذار

بر سایه بانِ خلوتِ فراغ

دور از ازدحامِ تپش هایِ دلتنگی

چشم انتظارِ میهمانیِ شکوفه ها باشم!

                                                  آسمان فردوس

ناگفته" یادش بخیر کودکی ام؛بر درختی تاب می بستیم و تا آسمان تاب می خوردم! "