تاريخ : یکشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳٩٤ | ۸:٥٤ ‎ب.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

تو مثل ما نبودی..


 


تو مثل ما نبودی

که عرقچین شاهزاده خانمت را

با نصیحت تاخت بزنی

تماشای بوی شور خون

در رقص مُنتشر گرگ­ ها

با حوصلۀ چشم­ های میشی­ ات

                                        نمی­ خواند

چه طور می ­توانستی

                           آواز بخوانی

وقتی صدایت را ، مُدام

                                    برای فریاد زدن

                                                            لازم داشتی؟

چه طور می ­شد، دلت را به زنی بدهی

وقتی مدام سینه ­ات را

                               برای گلوله ها کنار می­ گذاشتی؟

با این همه می ­دانستم که

                                    هنوز ته دل،

                                                 تصنیف­ های قدیمی را زمزمه می­ کنی

حتّا اگر

            کوچه­ های قدیمی

                                    دیگر به باغ­ های سنجد

                                                                        نریزند.

چه زنجیرۀ حیات عجیبی!

گروهی نگران گلبول ­ها

تو ، نگران گُل ­ها

و گلوله ­ها، نگران تو

آن ­ها که جواب آزمایش خونت را

با دشنه ای در پشت

                        دست به دست می­ کردند

هنوز از راز چشم­ هایت

                        شعله­ ور نبودند

تا از هیچ چیزی بُهت­ شان نبرد

حتّا از چه کسی فکر می­ کرد،

تو را به درختی ببندند که

خودت کاشته بودی

و از

فرمان آخرین را،

                        کسی بدهد

که آتش در نگاهش

                        یخ می ­بست

با این تقویم شناور که

                        اوراقش

                                    بی­ وقفه

                                                جا عوض می ­کنند،

آمدنت را

            چگونه

                        به یاد بیاورم

که صبح گل کردن انگور بود؟

یا ظُهر قل زدن شراب؟

که وقتی با شتاب گفتم:

                                    بیایید

                                                او آمد!

روی برف­ ها ، زمین خوردم؟

یا کنار اطلسی­ ها و شیپوری­ ها؟

و چون می­ رفتی

چگونه پاییزی

            راهت انداخت

که در دریایی از گل سرخ

                        غرقت کرد؟

و چهار گل روی سینه ­ات

آنقدر شاخ و برگ داد

که عصای رهگذران هم

                        سبز شد

و حالا

            از که بپرسم

                                    آن همه گل را؟

و اگر آمده باشم

            به سراغ درختی

که تو موهایت را

به ریشه­ هایش بافتی

و پیراهن سبزت را

            به تنش کردی و گفتی:

            تو برو بالا

                        من خوابم می­ آید

از که سئوالش کنم

                        که در جوابم نگوید:

ـ چند ماشین خاک لازم دارید، آقا؟

و من در جوابش سکوت نکنم که:

                        خودتانید ، آقا!

که به همین آسانی

گلدان­ ها را

            سنگ و سیمان

                                    کاشتید

و حالا چرا برای چه؟

کور هم اگر باشم می­ شناسمش

مردی که آجیدۀ سفیدش

فروتنانه

            غبار کوهه گچ را بر می ­آشوبد

همان است که در سحرگاه سفرت

پنجۀ  چناری

روی پوتین ­اش

به خون تازۀ تو چسبیده بود

نیازی نیست

            آتشی

                        نشانم بدهند

تا بدانم که

            تو

            در بیشۀ خاک و خاکستر

                                                خوابی

و تا قیامت قیلوله ­ها

                        به تعویق افتاده­ ای

که قلم­ ها،

کندتر شوند و

ته ماندۀ  رنگ­ ها

                        از روی وصیت نامه­ ها

                                                            بپرد

 

... و تا دهان مادری

در گرگ و میش بوسۀ وداع

به دنبال سینۀ  پسرش می­ گردد

دستی در تاریکی

                        تفنگ ­ها را

                                    پر خواهد کرد...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این شعر چقدر مرا هوایی زیارت مزار شهدا کرد..یاد شهدای عزیز گرامی..