تاريخ : دوشنبه ٢٥ خرداد ۱۳٩٤ | ٤:٥٠ ‎ب.ظ | نويسنده : آسمان فردوس

در تاریکی از پنجره به آسمان خیره شدم

نه..! ماه غایب بود و ستاره ها به خواب رفته بودند!

در این غربت،حتی مفاخره با آسمان هم نه! که دلم قدم زدن با تو را می خواست..

یادت از من یک دلتنگِ بی قرار ساخته بود بگذار قدری فکر کنم؛

اسمش چه بود؟.. آها! یادم آمد! در جانم از حرارت یادت قیامتی است..!

چه خوش انصاف شده ای..! بندِ دلم را به گوشۀ دلت گره می زنی و بعد می روی؟!

                                                                                          آسمان فردوس