پاییزی ــ سرودۀ حسین منزوی

 

پاییزِ کوچکِ من،

پاییزِ کهرباییِ تبریزی هاست

که با سماعِ باد

تن را به پیچ و تابِ جذبه

تن را به رقص

                  می ­سپرند

و برگ هایِ گُر گرفته

                            که گاهی

                                       با گردباد

مخروطِ واژگونه ای از رنگ اند

و گاه ماهیانِ شتابانی

در آب­ هایِ باد

 

پاییزِ کوچکِ من،

وقتِ بزرگِ باران ها.

باران،

جشنِ بزرگِ آینه ­ها،

                        در شهر

باران،

      که نطفه می بندد،

                           در ابر،

حیرتِ درخت هایِ آلبالو را

                                می­ گیرد،

و من غمِ بزرگِ باغچه را

از شادیِ حقیرِ گلدان ­ها

                           زیبا تر،

                                   می ­یابم.

 

پاییزِ کوچکِ من،

گنجایشِ هزار بهار،

گنجایشِ هزار شکفتن دارد

وقتی به باغچه می ­نگرم

روحِ عظیمِ « مولانا » را می بینم

که با قبایِ افشان

و دفترِ کبیرش

زیرِ درخت هایِ گلابی

                         قدم می ­زند

و برگ هایِ خشک

                        زیرِ قدم­ هایش شاعر می ­شوند

وقتی به باغچه می ­نگرم

« بودا » حلول می ­کند

در قامتِ تمامِ نیلوفرها

وقتی به باغچه می ­نگرم

پاییز « نیروانا » ست

پاییز نِی زنی است

که سِحرِ سادۀ نفسش را

در ذره­ های باغ

                   دمیده است

و می ­زند

            که سرو

                        به رقص آید

 

 

پاییزِ کوچکِ من

دنیایِ سازشِ همه رنگ­ هاست

                                    با یکدیگر

تا من نگاهِ شیفته ­ام را

در خوش ­ترین زمینه به گردش بَرَم

و از درخت­ هایِ باغ بپرسم

خواب کدام رنگ

                    یا

                      بیرنگی را

                                    می ­بینند

در طیفِ عارفانۀ پاییز؟

 

کتاب مجموعه اشعار حسین منزوی | نشر نگاه | صفحۀ 700 | چاپ سوم 1391

/ 0 نظر / 27 بازدید