خورشید هم عاشقِ توست ــ سرودۀ حسین منزوی

وقتی که تو روز آفتابی را

در کوچۀ پرسه هایِ پاییزی

با حسِّ زنانه دوست می داری

                                   احساس غرور می کند خورشید

وقتی که سحر هنوز خواب آلود

از بسترِ خود کناره می گیری

شب با خورشید کینه می ورزد

                                   کاو را ز تو دور می کند خورشید

هر صبح که بار می دهی با لطف

در مقدمِ خویش عاشقانت را

پیش از همه با صدایِ بیدارش

                                   اعلام حضور می کند خورشید

در غتاغلتِ خوابِ قیلوله

وقتی که شعاعِ آرزومندش

از پنجره بر تن تو می تابد

                                   احساس غرور می کند خورشید

گفتند: زمین خالی از جذبه

در حیطۀ آفتاب می چرخد

امّا تو که راه می روی، گویند:

                                   بر خاک عبور می کند، خورشید

وقتی به غروب چشم می دوزی

پیش از رفتن برایِ فردا صبح

پیش از رفتن برایِ فردا صبح

                                  سرشار ز نور می کند خورشید

آنَک آفاق؛ غرقِ لبخندی،

آمیخته با رضایت و لذّت

انگار که از تو خاطراتی را

                                 در خویش مرور می کند خورشید

 

کتاب مجموعه اشعار حسین منزوی | نشر نگاه | صفحۀ 629 | چاپ سوم  1391

 

/ 0 نظر / 23 بازدید